Stipt om 09.00 uur reden we weg: camper ingepakt, honden aan boord en koers richting het zuiden. Onze eerste stop was camping Carpe Diem, waar we twee nachten zouden blijven voordat we zouden doorrijden naar de Dolomieten.
Rond 15.30 uur reden we de camping op en konden we meteen lekker buiten zitten. We stonden op plek 110: een grote, fijne plaats met alle ruimte om te “landen” na de eerste kilometers. Later die middag wandelden we een uurtje langs de rivier en sloten we de dag af met een diner bij Profondermühle.
’s Avonds besloten we het plan voor de volgende dag om te gooien: in één keer doorrijden naar de Dolomieten bleek toch wat te ambitieus. Dus snel een extra tussenstop gezocht en… op het nippertje nog een vignet gekocht, want ik had even niet scherp dat we door Oostenrijk zouden rijden. Oeps.
Heiterwanger See: onverwachte tussenstop met wow‑uitzicht
De volgende dag kwamen we rond 13.30 uur aan op Camping Heiterwanger See in Oostenrijk. Wat een prachtplek: uitzicht over het meer, bergen rondom en een heel ontspannen sfeer. Nadat we gesetteld waren, maakten we een wandeling rondom de Heiterwanger See en een deel van de Plansee. “Sehr schön!” is een understatement.
’s Avonds waaide het flink, dus besloten we te eten in het hotelrestaurant bij de camping. Tijdens het diner schrokken we enorm: een gast viel van de trap dwars door een glazen deur, met veel gegil en paniek. Gelukkig leek het letsel uiteindelijk mee te vallen, maar iedereen was onder de indruk.
Na een verfrissende plons in de Heiterwanger See, een goed ontbijt en alles weer ingepakt te hebben, reden we door richting de Dolomieten. De eerste camping daar: vijf nachten op Camping Seiser Alm.
Aankomst in de Dolomieten: prachtige setting, pittig weer
We kwamen in stromende regen aan bij Camping Seiser Alm. De camping ligt prachtig, met uitzicht op de bergen, maar met dit weer voelde het toch anders dan gehoopt. Ons welkomstdrankje dronken we binnen, in plaats van buiten in de zon.
Later op de dag maakten we nog een kleine wandeling, maar veel was nog gesloten. Ook het restaurant op de camping bleek dicht tot half mei. Even schakelen dus. ’s Avonds kookten we voor het eerst in de camper en aten we, goed ingepakt, onder onze picknickoverkapping. Bijkomend voordeel: we hadden privé sanitair op de camping, wat in dit weer echt een luxe is.
Wachten op beter weer: Gasthof, lunch en regenbuien
De sfeer wilde in het begin in de Dolomieten nog niet echt komen. Vooral het slechte weer speelde ons parten: tot 13.00 uur zaten we na het ontbijt in de camper, luisterend naar de regen. Uiteindelijk zijn we tussen de buien door naar een Gasthof gelopen, waar we ons trakteerden op een uitgebreide lunch. De rest van de dag brachten we grotendeels weer binnen door.
Maar: volgens het weerbericht zou het beter worden. En dan zou eindelijk onze geplande dag naar de Alpe di Siusi kunnen doorgaan.
Seiser Alm: muilkorven, dichte berghutten & een rustige start van het seizoen
De volgende ochtend pakten we de bus richting Seiser Alm. Dat was al een avontuur op zich: de honden moesten een muilkorf op en we moesten overstappen. Boven stapten we uit bij Compatsch en liepen we richting Saltria. Onderweg kwamen we langs prachtige berghutten, maar alles was nog dicht. Het seizoen was duidelijk nog niet begonnen.
In Saltria waren we nét op tijd voor de bus terug, die maar een paar keer per dag rijdt. Mijn plan om daar te lunchen en een latere bus te nemen, kon dus de ijskast in. Terug in Seis moesten we goed zoeken naar een terras dat open was. De conclusie: voor half mei is er in de Dolomieten nog veel dicht. Belangrijke les voor toekomstige reizen.
Wandeldagen: Seis, Castelrotto en Marinzenalm
De volgende ochtend liepen we na het ontbijt te voet richting Castelrotto. Onderweg dronken we koffie in Seis en deden we nog wat snelle shopping, want mijn man was zijn wandelbroek vergeten. Niet heel handig op een wandelvakantie. Daarna klommen we door naar Castelrotto, waar we in de zon lunchten. Later namen we de gondel naar de Marinzenalm.
De dag erna kozen we voor een combinatie van wandelen en OV: eerst zo’n 4 km te voet naar Seis over een mooi wandelpad, “koffie mit Kuchen” op ons inmiddels favoriete terras, en daarna met de bus naar Castelrotto. Vanuit daar namen we opnieuw de gondel naar de Marinzen alm. Voor Lora (de hond) was dat behoorlijk spannend: de eerste gondel had een glazen bodem, wat geen succes was. Snel eruit, wachten op de volgende.
Boven maakten we een kleine ronde over de alm. Opnieuw waren bijna alle hutten dicht, behalve die bij de gondel. Daar streken we neer met een adembenemend uitzicht op de bergen. Op de terugweg maakten we een foutje: we stapten in de verkeerde bus. Die reed een totaal andere kant op. Halverwege stapten we ergens in “the middle of nowhere” uit en wachtten aan de overkant een half uur op de juiste bus. Avontuur – al ervaart niet iedereen dat op dat moment zo!
Tweede camping in de Dolomieten: Camping Olympia
Na deze dagen op Seiser Alm reden we zo’n 90 km naar onze tweede camping in de Dolomieten: Camping Olympia, met sauna en wellness. Op papier een viersterrencamping, maar onze eerste indruk was dat het meer een “éénster-gevoel” gaf. De plekken stonden dicht op elkaar en een deel oogde wat verouderd.
Maar: het sanitairgebouw en de wellness waren gloednieuw én de ligging is weer fantastisch, vlak bij Lago di Braies.
’s Middags verkenden we de omgeving en liepen we naar Dobbiaco (Toblach), waar we een terrasje vonden voor een drankje. De route ging langs een riviertje en in het dorp kwamen we langs een mooi kerkje.
Verhuizen op de camping, San Candido en nog meer dichte liften
De volgende ochtend zijn we verhuisd van een wat “ghetto‑hoekje” naar een betere plek op de camping. Met veel regen in het vooruitzicht besloten we de bus te nemen naar San Candido en eventueel verder naar Versciaco. Daar wilden we eigenlijk wandelen bij de Drei Zinnen, maar de bergbaan was nog dicht. Het viel echt op hoe veel nog gesloten was – opnieuw de bevestiging dat we te vroeg in het seizoen waren.
In San Candido dronken we een Latte Macchiato met taart op een terras en zochten we een geschikte wandeling in de omgeving.
Lago di Braies, Lago di Landro & Lago di Dobbiaco: drie meren op één dag
Na een nacht met zware regen en onweer klaarde het in de loop van de ochtend wat op, al was het nog ijskoud. Rond 11.15 uur vertrokken we naar Lago di Braies. Wat een plaatje: het leek wel Canada. Tijdens de wandeling rondom het meer begon het zelfs licht te sneeuwen.
Na Lago di Braies pakten we de bus naar Lago di Landro, met uitzicht op de Drei Zinnen. Vanaf daar liepen we helemaal terug naar Dobbiaco. Onderweg kwamen we langs Lago di Dobbiaco, met een prachtige camping direct aan het water – eentje om op het lijstje te zetten! We vonden ook nog een mooi terras voor een welverdiend drankje.
Bij de bushalte werden we vervolgens door de bus “gewoon” voorbij gereden en moesten we alsnog teruglopen. Uiteindelijk hadden we ruim 20 km in de benen die dag. De beloning: pizza en wijn in het restaurant op de camping. Een perfecte afsluiting van deze “drie meren‑dag”.
Zugspitz Resort & Eibsee: genieten met en zonder honden
Later in de reis kwamen we rond 13.45 uur aan op onze volgende camping: Zugspitz Resort, met uitzicht op – inderdaad – de Zugspitze. Eerst een drankje bij de camping en daarna met de bus naar de Eibsee. Omdat Lora mank liep, besloot Frank met de honden op de camping te blijven en ging ik alleen.
Het was heerlijk om een keer zonder trekkende hond rondom de Eibsee te wandelen. Ik kon rustig foto’s maken en overal even blijven staan. De Eibsee is echt een schitterend meer. Een paar jaar eerder waren we hier al eens met de auto geweest, maar toen vond Frank het te druk en keerde hij zonder overleg om. Ik was destijds zó boos dat we uren niet meer hadden gepraat. Dit keer stuurde ik hem een foto van diezelfde parkeerplaats en kon ik er wél om lachen.
De bus terug zat stampvol, dus het was maar goed dat mijn man en de honden niet mee waren. Terug op de camping deed ik nog snel boodschappen bij de Aldi naast de camping – ideaal. ’s Avonds zaten we nog even buiten, liepen we met de honden en maakte ik een foto van de Zugspitze in het laatste zonlicht: de berg leek in brand te staan.
Eerder naar huis dan gepland
Uiteindelijk zijn we eerder dan gepland naar huis gegaan, vooral omdat Lora nog steeds mank liep. Soms bepalen zulke praktische dingen toch het einde van een reis. Ondanks het wisselvallige weer, gesloten liften en een hond op drie poten, kijken we terug op een prachtige tocht langs meren, bergen en campings – én met een paar waardevolle lessen:
- Ga voor de Dolomieten liever na half mei / begin juni, als liften, hutten en bergbanen echt open zijn.
- Reken op vier seizoenen in één dag: zonnebril én muts mee.
- Een extra tussenstop, zoals bij de Heiterwanger See, kan van “rijdag” een hoogtepunt maken.
Wil je zelf met camper, caravan of in hotels richting Dolomieten, Oostenrijk of Zuid‑Duitsland: ik denk graag met je mee over de mooiste routes, campings en stops – én over de beste reisperiode, zodat er wél een terrasje en berghut open is als jij aankomt.